یاد تو

    واعظان کین جمله در محراب ومنبر می کنند

                                    چون  به خلوت می رسند خود کار دیگر می کنند

گفتم شب بخواب بینی جمال دوست

همنفس آه ناله ام امانم نمی دهد

گفتم زمان عشق دیدی که چون سر آمد

گفتا خموش سوگل که این غصه هم سرآید

گفتم ای دل دیوانه نسترن بی تو

زیرلب خنده کنان گفت که دیوانه کیست

همچون مینا غریب درره عشق به مقامی رسیده ام که مپرس

دارم از زلف سیاهش گله ای چنان که مپرس